Aside

Zij houdt mij bezig

Vandaag weer een onrustige dag. Het lijkt wel weer dinsdag. Oh, wacht. En ook vandaag wordt de lijn van een dag eerder doorgezet. Een zeer onrustige dag gisteren, zo luidt de boodschap. Fixeren was wat nodig was voor hem gisteren. Ergens ben ik blij dat ik er niet bij was. Ik denk aan Okke. Terwijl ik alles in detail te horen krijg, vullen mijn gedachten zich met vragen. Ik mis een aanleiding. Misschien dat ik ergens vandaag wel met hem in gesprek kan gaan.

Wanneer de leerlingen de klas binnenkomen is eigenlijk direct voelbaar dat een dag eerder er heeft ingehakt. Hij is niet aanwezig, is door zijn moeder ziek gemeld. Zou hij moeten bijkomen?

Verschillende reacties, van de door elkaar en niet uit laten pratende leerlingen, leggen een sluier van onbegrip over dat wat er nu daadwerkelijk gebeurd lijkt te zijn. Ieder een eigen beleving, ieder een eigen waarheid. Als ik ze bevraag naar de mogelijke aanleiding komt er wat lijn in het verhaal, overeenkomsten volgen. De rust, mede door bezinning en alle informatie, lijken de puzzel compleet te maken.

De meeste leerlingen lijken het voorval een plek  te kunnen geven. Toch vinden twee dat lastiger. Zij herbeleven en lijken het ergens ook wel grappig te vinden, de gehele situatie tot aan het fixeren toe. Spottend maken ze nog wat opmerkingen door de klas. Alsof zij precies weten aan te voelen wanneer ze anderen of een situatie kunnen ondermijnen. De functie ontgaat mij deze keer, zeker omdat zij net beide een zeer positieve inbreng tijdens het gesprek hadden!? Ik besluit de uitingen te negeren.

Eén van hen is zij. Nieuw in de groep, maar het gevoel of ze al jaren op school zit. Aangepast aan hoe de school functioneert, is zij mijn spiegel voor wat we als school. Wat we als school verwachten van leerlingen en tegelijkertijd laat ze zien en merken wat zij nodig heeft. Soms juist het tegenovergestelde van wat mijn ‘gezond verstand’ denkt.

Zij houdt me bezig. Niet alleen als spiegel of hoe zij mijn visie over hoe onderwijs eruit zou kunnen zien voedt, maar vooral in haar wispelturige gedrag. Op een andere plek gaat ze niet zitten: “Met juf S heb ik deze plek besproken.” Aan het werk gaat ze niet: “Meneer M zou voor mij een rooster maken. Dat heeft hij nog steeds niet gedaan en dus ga ik niets doen.” Toch ergens anders gaan zitten, op de vensterbank tussen het raam en de tafel met computers. Met een boterham in haar hand mompelt ze: “Ik blijf hier bij het raam zitten, want dat is fijn.” En zelfs als ik met de klas in de middag naar buiten loop, lijkt ze in controle te willen zijn: “Ik loop terug naar school.” Een scherpe opmerking van de ander uit het tweetal brengt haar tot inkeer: “De hele dag doe je niets, heb je geen zin om iets te doen en nu wil je terug naar school!? Je zoekt gewoon grenzen op.”

Scherp opgemerkt, gevoed door een subtiel vleugje eigenbelang deelt hij later met mij.

Ze lijkt deze grenzen op te zoeken om begrensd te worden. Op zoek naar duidelijkheid en begrenzing om overzicht te kunnen houden? Ze laat alleen mensen toe die ze vertrouwt, logisch. Waarbij zij zich veilig voelt. Mist ze in haar basis, thuis, iemand die de veilige en vertrouwde grenzen bewaakt?

En wat is haar huidige perspectief? Ze is in een klas, VMBO 2kbl, geplaatst welke niet haar huidige niveau en leerjaar dekt. Geen ruimte in een andere klas en de mogelijkheid van ontwikkelhiaten zijn de beweegredenen voor school om de keus te maken haar in onze klas te plaatsen. In een eerder gesprek was ze al duidelijk, ze vervolgt als ik haar vraag om een doel: “Ze hebben gezegd dat ik hier op mijn examen moet doen, dus een doel stellen heeft geen zin.” Het is mij duidelijk dat ze weg wil. Hoe ga ik haar hierin ondersteunen en leren dat een doel stellen wel degelijk zin heeft? Dat eigenaarschap en eigen verantwoordelijkheid de sleutel is. Ze houdt me bezig.

En groter redenerend: hoe kunnen we als school een brug zijn? Een springplank zijn voor leerlingen. Hoe leren we kinderen de vaardigheden die nodig zijn om een eigen doelen te stellen? Kinderen ‘volwassen’ in de wereld te zetten en leren hun eigen toekomst te creëren.

Zij houdt mij bezig om ook mijn huidige onderwijsomgeving anders vorm te geven. Met de pilot hebben we een aanzet gedaan. Twee leerkrachten in een groep, een duidelijke visie en inspraak rondom een groepssamenstelling en ouderparticipatie en -betrokkenheid als belangrijke pijlers. Met flippen ben ik aan de slag. Online en Gepersonaliseerd Leren: om volledig beschikbaar te zijn voor leerlingen, om aan te sluiten op noden en behoeften van leerlingen, los van jaarklassen en het opnieuw gaan werken met vakdocenten waarbij eigen mentoren het proces, juist ook relationeel, bewaken.

Zij houdt me bezig.

Advertisements

Een gedachte over “Zij houdt mij bezig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s